Bóg

Bóg lub bóstwo – istota nadprzyrodzona, której istnienie uznaje większość religii. Bóg jest przedmiotem zainteresowania teologii i filozofii, gdzie jest uważany za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję (co dodatkowo utrudniają założenia teologiczne związane z tym zagadnieniem, pochodzące z poszczególnych religii). Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm i panteizm[1].

Najbardziej powszechnie pod pojęciem bóg rozumie się określenie istot będących przedmiotem kultu religijnego. Czasem bogami określa się tylko niektóre (najważniejsze) z tych istot, dla innych rezerwując inne określenia (np. półbóg, heros, demon, duch, święty, anioł). W niektórych religiach istotom nadprzyrodzonym przypisywane są cechy płci żeńskiej, istotę taką określa się słowem bogini.

 

Słowo „bóg" jest związane z irańskim terminem baga i słowiańskim bog powiązanym z dobrem, bogactwem, jak i jego nadprzyrodzonym dawcą[3]. Badania językoznawców stwierdziły istnienie w naszym języku szeregu zapożyczeń scytyjsko-irańskich z dziedziny terminologii wierzeń religijnych, jak właśnie słowo „bóg" – dawca bogactwa, szczęśliwego losu

 

Bóg w filozofii. Bóg w nauce
Arystoteles, badając świat przyrody, doszedł do wniosku, że musi istnieć pierwsza przyczyna (nieruchomy poruszyciel), która posiada cechy boskie: niezmienność, niezłożoność, niematerialność, duchowość, rozumność, celowość, jedyność, konieczność, doskonałość. W ten sposób doszedł do monoteizmu: skoro istnieje świat, to istnieje też bóg[5]. Do zbliżonych wniosków doszedł też Platon. Z poznania świata wywiódł on pojęcie Demiurga, czyli rozumnego i dobrego stwórcy[6]. Pomimo podobieństw, cechy bytu najwyższego Arystotelesa fundamentalnie odróżniają go od wizji występujących w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie[7].

 

 

 

Epikur – grecki filozof, twórca epikureizmu. Epikur był jednym z najważniejszych filozofów tzw. drugiej fazy greckiej filozofii klasycznej, w której dominowały zagadnienia filozofii życia – czyli rozważania na temat jak osiągnąć pełne szczęście. Epikur dzielił filozofię na trzy części: Wikipedia
Data i miejsce urodzenia: luty 341 p.n.e., Samos, Grecja
Data i miejsce śmierci: 270 p.n.e., Ateny, Grecja

 

Epikur był filozofem trzeciego okresu filozofii greckiej, po filozofii presokratycznej i okresie klasycznym, czyli Platonie i Arystotelesie.

Czy Bóg chce zapobiegać złu, lecz nie może? Zatem nie jest wszechmocny. Czy może, ale nie chce? Jest więc niemiłosierny. Czy może i chce? Skąd zatem zło? Czy nie może i nie chce? Dlaczego więc nazywać go Bogiem?

 

Bezmyślnych wyzwala ze smutku czas, mądrych logika.

 

Cnota to umiejętność wygaszania potrzeb, w sytuacjach utrudniających istotne ich spełnienie.

 

Nie ma życia przyjemnego, które by nie było rozumne, moralnie podniosłe i sprawiedliwe, ani też nie ma życia rozumnego, moralnie podniosłego i sprawiedliwego, które by nie było przyjemne.

 

 


Wyróżniona odpowiedź
Człowiek Poganin
1 dzień temu (edytowany)
powiem krótko tak; ja w ogóle mam problem (bo chcę) ze wszelkimi bytami mającymi przerzucać cieżar skupienia się nad tym jak być dobrym gatunkiem, nad przypodobanie się czy odnalezienie drogi do czegoś co jest niby. uważam, ze jeśli jest jakiś byt do którego trzeba dążyć (czyli autorytet), a on ignoruje zło świata lub czeka, aż będziemy godni "dorosłości" to ten byt jest słaby etycznie. Można powiedzieć, że jest zbędny. Siły przerzucane na wypelnianie jakieś woli bytu nadprzyrodzonego lepiej przeznaczyć na kreowanie tego co nas otacza. I pielęgnację tu i teraz. uważam, że każde bóstwo jakie sobie tworzymy oddala nas od nas samych. I marnotrawi nasz czas. I nie mówię teraz o osiągnieciu jakiś tam cnót. mówimy o bycie tak zwanym boskim. CO do gnostyków to poblem z nimi jest taki, że opierają za dużo ze swoi idei na ewangeliach. Ponadto w ogóle jestem wrogiem sekt i doktryn. One podają nam prawdę już ustaloną albo reguly majace nas do neij doprowadzić bez względu na nasze wnioski i zmienną, oraz nowe wnioski.

 

Naturze nie należy zadawać gwałtu, lecz trzeba ją przekonywać; a przekonamy ją, zaspokajając pragnienia konieczne i te pragnienia naturalne, które nie przynoszą szkody, a zdecydowanie odrzucając pragnienia szkodliwe. (epikur)

Nie uczty i pochody świąteczne, rozkosze miłości i rozkosze podniebienia przy zastawnych stołach czynią życie słodszym, lecz trzeźwy umysł, który... odrzuca błędne mniemania, najwięcej niepokoju sprawiające duszy.

 

Przyjemność jest początkiem i celem życia szczęśliwego.

 

Ateizm i agnostycyzm
Istnieniu boga zaprzecza ateizm[16]. Poglądy agnostyczne głoszą niemożliwość dowiedzenia się, czy bóg lub bogowie istnieją, czy też nie[17].

Zaloguj się